17: Powiadasz

               Dla Mrs. Devil za jej ,,długie,, komy xD

 
-Może pan w końcu powiedzieć?- pytam się rozdrażniona. Nienawidzę gdy ktoś owija w bawełnę. Gadaj chłopie od razu o co ci chodzi.
-Tak Castillo- Mówi moje nazwisko z obrzydzeniem. Od zawsze się nie lubiliśmy- Proszę przywitać Amandę Cortford oraz Leona Verdasa- Co proszę?! Chociaż w sumie, może być fajnie.
-Pewnie pan Smith powiedział wam w skrócie jak się nazywamy i kim z zawodu jesteśmy, ale tak dla jasności jesteśmy biznesmenami. Zajmujemy się głównie finansami- Mówi dosyć głośno i wyraźnie mój chłopak.
-Nie da się ukryć- Mówię ze śmiechem do Any. Dziewczyna mi wtóruje. Verdas gdy tylko słyszy nasze śmiechy odkręca się w naszą stronę. Chyba dopiero mnie zauważył. Widzę w jego wzroku zdziwienie.
-A panny co tak śmieszy?- Pyta się z irytacją. Chyba będę go musiała w domu uspokoić.
-Nic nic- Odpowiadam słodko trzepocząc rzęsami. Doskonale wiem jak to na chłopaka działa, ponieważ od razu szatyn kieruje wzrok w inna stronę.
-Amando, przyniesiesz z samochodu projekty do pokazania- Śliczna kobieta około trzydziestki wychodzi z sali. Widzę te spojrzenia wszystkich dziewczyn skierowane na niego. Rzygać mi się chce. Uhg. On jest mój! I mojej matki, niestety.
-Może zacznijmy od prostego pytania skierowanego do was- robi przerwę na oddech- Co to jest waszym zdaniem biznes?- Nikt nie podnosi ręki. Szczerze mówiąc trochę bawi mnie ta sytuacja- To może powie nam koleżanka od wygłupów- Wiedziałam, że padnie na mnie. Być poważną czy się wygłupiać? A może to i to?
-To działalność gospodarcza- Słodko się do niego uśmiecham do niego podczas mówienia.
-Która?- A skąd mam wiedzieć?
-Która nie wiem. A co ja jestem? Jakiś biznesmen, żeby to wiedzieć?- Prycham w jego stronę. Chłopak się chyba troszkę zdenerwował.
-Zostań po spotkaniu. Chciałbym z tobą chwilkę porozmawiać- Patrzy na mnie groźnie. Jakoś zbytnio się go nie boję.
-Zobaczymy czy będę miała na to ochotę- Zamknij się w końcu Violka! Nagle do sali wpada pani Sramanda z projektami. Podaje je Leonowi słodko się do niego uśmiechając. On odwzajemnia uśmiech! Gdybym mogła to wyrwałabym jej te kudły! A on nie lepszy!

-Więc dziękujemy wam za spotkanie. Mam nadzieję, że chodź trochę się dowiedzieliście czegoś na temat biznesu- Wreszcie! Nie zniosłabym więcej patrzenia jak ta flądra robi słodkie oczka do MOJEGO Leona.
-Wreszcie- Szepczę po cichu do siebie.
-A właśnie, zapomniałbym. Panna Castillo zostanie na chwilkę- Patrzę na niego zdziwionym wzrokiem. Gdy już wszyscy wychodzą a zostajemy tylko sami, od razu rzucam się dosłownie na Verdasa. Chłopak jednak mnie zatrzymuje.
-O co chodzi?- Serio? O to, że się źle zachowywałam? Phi.
-O twoje zachowanie- Gwałtownie się od niego odsuwam.
-Przecież nic nie zrobiłam- Bronię się, słodko jeżdżąc rękami po guzikach jego koszuli, które powoli zaczynam odpinać.
-A kto mi praktycznie cały czas dogryzał?
-Nie dogryzałabym gdybyś się nie mizdrzył do tej flądry- Chłopak się zaczyna śmiać. Nie mam zielonego pojęcia o co mu chodzi.
-Czekaj, czekaj. Najpierw coś sobie wytłumaczmy. Po pierwsze Amanda to lesbijka, a po drugie to moja kuzynka- Mówi z rozbawieniem. Palę buraka. Głupia ja! Jak zwykle nie pomyślę. Ale skąd mogłam wiedzieć, że to jego kuzynka?
-Przepraszam- Mówię ściszonym głosem.Chłopak nic już nie mówiąc całuje mnie. Jak ja kocham jego usta.

-Wstąpimy jeszcze do marketu ok?- Mężczyzna zatrzymuje się przy galerii handlowej. Kiwam głową na znak zgody. On sobie pójdzie na zakupy, a ja pójdę kupić dla niego mini niespodziankę.
-To ty idź kup co masz kupić a ja pójdę do łazienki- Nie czekając na jego reakcję oddalam się od niego. Gdy tylko widzę sklep, którego szukałam od razu do niego idę. Mam nadzieję, że Leonowi się spodoba.
-Dzień dobry, pomóc w czymś?- Pyta się mnie miło ekspedientka. Kiwam twierdząco głową.
-Poszukuje bielizny dosyć- Urywam zawstydzona. Nie lubię z nieznajomymi rozmawiać na dość intymne tematy.
-Seksownej- Dokańcza za mnie. Uśmiecham się do niej wdzięcznie- Proszę za mną. Po jakiś dziesięciu minutach znalazłam idealną dla mnie. Teraz tylko znaleźć Leona i do domku. Widzę go w kawiarni pijącego kawę. Szybko do niego podchodzę.
-Dla mnie latte- Siadam energicznie naprzeciwko niego.
-Nie jesteś za młoda na kawę?- Mi to mówisz?
-Nie uważasz, ze na wiele rzeczy jestem za młoda?- Chłopak zawstydzony kiwa głową- To jak z tą kawą?
-Dobrze, już idę ci zamówić.
-Gdzie byłaś tak długo?- Pyta zaciekawiony popijając kawę.
-W toalecie- Tłumaczę się. Nie umiem kłamać.
-Tak długo?
-Była kolejka.
-Powiadasz.
-Powiadam- Po około piętnastu minutach jedziemy w stronę domu. Leon lubi szybką jazdę, tak samo jak ja.
-Kiedy będziemy mogli być razem bez ukrywania się?- Po raz kolejny zaczynam ten temat. Chłopak się chyba lekko zdenerwował moim pytaniem. Ale co na to poradzę, że nie chcę być tą drugą? To się staje naprawdę męczące.
-Nie wiem- Nie spodziewałam się po nim innej odpowiedzi. Jak zwykle.
-Miesiąc- Mówię szybko.
-Co miesiąc?- Pyta zdezorientowany.
-Masz miesiąc, żeby się zdecydować- Nie igraj z ogniem.
-Na co?
-Z kim chcesz być
-Grasz nie fair- A on gra?!
-Ty nie grasz ze mną i mamą fair od trzech miesięcy- Syczę w jego stronę.
-Nie rozmawiajmy o tym, bo się zaraz pokłócimy-Mówi zrezygnowany.
-Ta rozmowa cię i tak nie ominie- Rzucam w jego stronę.
-Zdaję sobie z tego sprawę- Odpowiada zrezygnowany Leon.
<<<<<<<<<<<<<<<<
Udało mi się jednego dnia napisać dwa rozdziały :O
Czekam na wasze reakcje na dole :D
Buziaksy ;*