25: Uderzyła

                                                 Dla Miss Blueberry za badanko i Mrs. Devil za te po prostu cudowne dramy xD

 

 Nie! Wiem wszystko! Jak mogłaś mi to zrobić?! Własna córka!- Co?! Skąd ona to wie? Jak się dowiedziała?!
-Co wiesz?- Pytam się przerażona.
-Z kim byłaś w weekend?- O co jej chodzi? Wie w końcu czy nie? Pogubiłam się w tym wszystkim.
-Z chłopakiem- To jest prawda. Nie oszukałam jej. Tylko ona nie wie kto.  Ale nie musi wiedzieć. Prawda?
-A czy tym chłopakiem nie był przypadkiem Leon Verdas?!- Dosłownie drze się na mnie. Kurwa. Mam przerąbane. Chyba jednak będę musiała się wyprowadzić. Boję się jej. Wiem, że to nienormalne bać się swojej mamy, ale ja nie mam teraz innego wyjścia.
-Skąd taki pomysł?!- Piszczę przerażona. To się nie może wydać!
-Nie udawaj głupiej!
-Nie udaję!- Kieruję się w stronę mojego pokoju. Jednak nie jest mi to dane. Kobieta odwraca się w moją stronę i mocno policzkuje. Po moich policzkach zaczynają spływać łzy. Nie mogę w to uwierzyć. Moja własna matka mnie uderzyła. To jest potwór a nie człowiek. Jaki normalny rodzic bije własne dziecko?! Nie mam zamiaru z nią mieszkać. Przegięła teraz.
-Violu ja-Chyba zrozumiała co zrobiła, ale ja już nie mam zamiaru słuchać jej przeprosin i tłumaczeń. Mam zamiar jej teraz wszystko wygarnąć co o niej myślę.
-Wiesz co? Tak, byłam z Leonem. Od pięciu miesięcy jesteśmy razem i jest mi z nim cudownie! To z nim byłam teraz w weekend, wyjechaliśmy za miasto. Na początku miałam wyrzuty sumienia, że to ci robię, ale wiesz co?- Patrze na nią groźnie. Widzę, że te słowa ją ranią. Mnie rani to, że własna matka mnie uderzyła!- Nie żałuję tego. Nie żałuje ani jednej nocy, której z nim spędziłam!- Wyrzucam to wszystko w końcu z siebie. Widzę w jej oczach smutek i złość. Nie jest mi jej szkoda.
-On cię nie kocha- Mówi do mnie z pogardą. Czyżby mamusiu.
-Tylko to nie tobie wyznał miłość i obiecał wspólne życie- Nic więcej nie mówiąc idę do swojego pokoju i zaczynam się pakować. Po około piętnastu minutach mam spakowane wszystkie ubrania i kosmetyki. Wychodząc posyłam jej pełne pogardy spojrzenie. Gdy tylko znajduję się na zewnątrz dociera do mnie powiew powietrza. Dopiero zrozumiałam co zrobiła. Ona zna prawdę. Ona zna prawdę. Jednak to mnie nie pociesza. Nie mam gdzie mieszkać. Moja chora matka mnie spoliczkowała. Jaka normalna osoba tak robi?! Drżącymi rękoma wyciągam telefon. Szybko wybieram numer szatyna. Po kilku sygnałach słyszę kochany głos.
-Leon- Staram się nie łkać, ale mi to nie wychodzi.
-Skarbie, co się stało?- Słyszę w jego głosie zdenerwowanie. Mam ochotę się teraz do niego mocno przytulić i nigdy nie puszczać.
-Przyjedź po mnie- Robię krótką przerwę na płytki oddech- Czekam na przystanku przy moim domu- Szybko się rozłączam. Nie pozostało mi już nic innego jak na niego czekać. Przez całą drogę samochodem się do niego nie odzywałam. Nie miałam ochoty tu mu wszystkiego opowiadać. Wolę poczekać aż dotrzemy do jego mieszkania. Gdy tylko się tam znajdujemy kieruję się od razu na górę do jego sypialni, żeby się położyć. Sen to jest chyba to czego teraz potrzebuję. Nie mija nawet minuta a do pomieszczenia wchodzi mój ukochany. Kładzie się obok mnie i mocno mnie do siebie przytula. Nic nie mówi po prostu jest. I to tego potrzebowałam. Czuję jak lekko się kołysamy, dzięki temu nawet nie wiem kiedy zasypiam.
Gdy się budzę Leon nadal przy mnie jest i głaska mnie delikatnie po plecach w celu uspokojenia. Czuję się teraz troszkę lepiej.
-Kochanie, powiesz mi o co chodzi?- W końcu zbieram się w sobie i mu wszystko opowiadam co miało miejsce dzisiaj u mnie w domu.
-A na końcu mnie uderzyła- Jednak nie udało mi się uchronić od łez. Chłopak słysząc to czuję, że cały się spina.
-Jak można zrobić tak własnej córce? Nie puszczę cię do niej-  Nie miałam zamiaru nawet do niej wracać.
-Gdzie ja teraz będę mieszkała? Nie mam pieniędzy nawet na hotel- Kolejny problem do mojej kolekcji.
-Przecież możesz mieszkać ze mną- Patrzę na niego podirytowanym wzrokiem. Nie mam zamiaru być jego utrzymanką. Chyba będę musiała znaleźć jakąś pracę.
-Nie będę miała z czego ci się dokładać do opłat- Chłopak zaczyna się ze mnie śmiać. Co znowu?
-Chyba nie myślisz, że pozwolę ci żebyś płaciła- Nagle wpadam na wspaniały pomysł.
-Zatrudnisz mnie u siebie w firmie?- Chłopak patrzy na mnie zdziwiony.
-Po co słoneczko? Nie ma takiej potrzeby.
-Skoro mam z tobą mieszkać muszę ci jakoś płacić- Tłumaczę mu.
-Pracować możesz, ale nie musisz płacić- Całuję mnie w głowę po czym kładzie się wygodnie na łóżku. Wtulam się w niego mocno. Naszą piękną chwilę przerywa dzwonek do drzwi. Mężczyzna niechętnie schodzi na dół. Po cichu idę za nim. Jestem bardzo ciekawa kto to może być. Kurde, co ona tu robi?
-Skąd wiesz gdzie mieszkam?- Pyta się jej z wyrzutem.
-Sam mi kiedyś mówiłeś. Gdzie Violetta? Chcę z nią porozmawiać- Kobieta próbuje się wepchać do jego apartamentu, jednak Verdas jest za silny. Ocieram oczy i dumna schodzę do nich.
-Kochanie, spokojnie- Kieruję swoje słowa do Leona. Kobieta gdy tylko mnie widzi rozpromienia się. Chyba nie myśli, że jej od razu wybaczę.
<<<<<<<<<<<<<<
Łapajta ludziska kolejny rozdział!!!