27: Dziwka

                                          Dla wszystkich moich czytelników <3



To już za dwa dni. Za dwa jest moje ukochane święto. Boże Narodzenie. Chyba nie ma osoby, która nie kochałaby tego święta. Ten zapach świątecznych potraw, wspólne ubieranie choinki, jak ja to kocham. Jednak te święta będą inne. Bez mojej mamy, która od tamtego zdarzenia się nawet do mnie nie odezwała. Ja nie mam zamiaru jako pierwsza się do niej odzywać. Rozumiem, że święta to czas pojednania, miłości, ale nie w moim przypadku. Wiem, że ja też jej zrobiłam wiele złego, ale nigdy nie wpadłabym na pomysł, żeby ją uderzyć. Ta kobieta jest jakaś dziwna.

-Leon, rusz dupe i powieś te lampki - Naskakuje na mojego chłopaka. Od rana tylko siedzi i nic nie robi. Nie mam zamiaru sama wszystkie robić, a on przyjdzie na gotowe.
-Skarbie, daj mi pięć minut- Błaga zrezygnowany. Czym on tak się zmęczył? Obijaniem się?
-Nie ma mowy. A tak w ogóle co my będziemy robić w święta?
-Pojedziemy do moich rodziców, bo do twojej mamy to chyba tak nie za bardzo- Odpowiada wyciągając z niewielkiego kartonu lampki, które zaraz będą wisieć na poręczy przy schodach.
-Nie mam zamiaru do niej jechać- Nawet jakby mi dopłacali to moja noga w tym domu nie postanie. Po salonie roznosi się głos telefonu Verdasa. Mężczyzna do niego niespiesznie podchodzi.
-Monica?- Pyta zdziwiony. Patrzę na niego zszokowana. Chce pojednania? Tsa, już to widzę.
-Odbierz, jestem bardzo ciekawa co chce- Mówię podekscytowana.
-Mam lepszy pomysł, ty odbierz- Zanim zdążę coś odpowiedzieć szatyn już naciska zieloną słuchawkę i przykłada mi telefon do ucha. Mężczyźni.
-Halo?
-Cześć córeczko- Córeczko? Ile ta kobieta ma twarzy?
-Teraz córeczko?- Pytam się jej z pogardą. Może jest w ciąży i dlatego ma taki zmienny nastrój. Oby nie. Bo pewnie byłoby to dziecko mojego chłopaka, ale przecież  od kilku miesięcy nie było między niby zbliżenia.
-Chciałam was przeprosić, obojga. Są święta, zawsze je spędzałyśmy razem, a teraz jesteśmy osobno z naszej winy. Przyjedziecie na kolację wigilijną?- Nie mam zielonego pojęcia co powiedzieć. Z jednej strony nie chcę mieć z własną matką kłopotów, lecz z drugiej cały czas mam do niej urazę. Lecz ja nie jestem wcale lepsza. Zachciało mi się romansu.
-Przyjedziemy mamo.
-Bardzo cię cieszę- Słyszę w jej głosie ogromny entuzjazm. Ja też jestem w pewnym sensie szczęśliwa.

-Ale czemu nie chcesz ze mną jechać?- Od ponad pół godziny sprzeczam się z Verdasem o to, czemu nie chcę odwiedzić mojej matki. Rozumiem, że to jego była, ale jednak to rodzicielka jego dziewczyny. Mógłby zrozumieć.
-Bo to idiotyczny pomysł- Mówi to samo zdanie po raz kolejny. Nie poda jakiegoś sensownego argumentu, tylko nawala tym samym.
-To jest matka twojej dziewczyny do cholery!
-Ale też jest to moja była! Nie rozumiesz, że nie mam ochoty się z nią widzieć. Nie po tym co jej oboje zrobiliśmy- Mężczyzna wstaje energicznie z kanapy. Idę za nim w stronę naszej sypialni.
-Ale ona też mi zrobiła przykrość.
-Gdybyś mnie nie uwiodła nie byłoby tego całego cyrku!- Słucham? On żałuje tego, że ze mną jest. Teraz przegiął.
-Ja cię uwiodłam?! Kto jako pierwszy pod stołem mnie macał, kto gdy mama nie widziała przytulał i mówił czułe słówka?
-Gdybyś chciała to byś mi się opierała!- W moich oczach zbierają się łzy. Jego słowa serio bolą. Czuję się okropnie.
-Gdybyś naprawdę kochał moją mamę nie zaczynałbyś ze mną czegokolwiek- Stąpamy po naprawdę cienkim lodzie. Chyba trwa nasza pierwsza kłótnia. Nienawidzę ich.
-Ty też gdybyś ją kochała i miała do niej i siebie szacunek nie wskakiwałabyś mi do łóżka- Czy on właśnie twierdzi, że jestem dziewczyną lekkich obyczajów? Nie mam zamiaru dać się mu poniżać. Od początku byłam mu tylko do tego potrzebna?
-Robiłam to z tobą, bo cię kochałam. Doskonale wiesz, że to ty byłeś tym pierwszym- łkam. To boli gdy osoba, którą kochasz mówi ci tak przykre rzeczy. Mam nadzieję, że to jakiś chory sen, z którego się zaraz obudzę.
-Jak mogłem być twoim pierwszym, skoro twoja błona była już naruszona?-Pyta się mnie z przekąsem. Nie mam ochoty tego wspominać.
-Dla mnie byłeś tym pierwszym- Łzy płyną po moich policzkach same. Nie panuję nad tym. Nie zna mojej przeszłości! Nikt nie zna. I tak ma już pozostać. Wychodząc z naszej sypialni cała zdenerwowana słyszę słowa, które mnie najbardziej ranią. Słowa, których mu nie wybaczę.
-Dziwka- Mówi cicho, lecz tak żebym to usłyszała. Odkręcam się w jego stronę. Uderzam go z całej siły w policzek. Chłopak syczy pod wpływem bólu.
-Słucham?
-To co słyszałaś!- Mówi z pogardą. Co się mu stało?
-Nienawidzę cię. Jak mogłam pokochać kogoś takiego? Żałuję każdej chwili spędzonej z tobą!-Krzyczę mu te raniące słowa prosto w twarz. Widzę, że słowa chyba do niego nie docierają.
-Ja tak samo. Nie wiem jak mogłem pokochać kogoś tak sukowatego- Teraz już ryczę. Nienawidzę go z całego serca! Jak można w przeciągu kilku minut się tak zmienić! A co jeśli tamten sen to prawda?
-Nie dam ci się poniżać. Z nami koniec- Szybko otwieram ogromną szafę i zaczynam pakować wszystkie swoje rzeczy w pośpiechu. Wolę spać na ulicy niż być blisko niego. Chłopak chyba dopiero wybudza się z transu, bo do mnie podchodzi.
-Nie możesz ode mnie odejść.
-Właśnie to robię. Mogłeś wcześniej się zastanowić co mówisz- Gdy mam już wychodzić z teraz już jego sypialni Leon mocno łapie mnie za ramiona i przyciąga do siebie. Dzieli nas może pięć centymetrów. W jego oczach nie widzę żadnych uczuć. Złości, nienawiści, a tym bardziej miłości. Boję się go.
-Nie możesz ode mnie odejść- Jego głos znacznie się zmienił. Jest o wiele łagodniejszy.
-Zostaw mnie w spokoju- Syczę.
-Kocham cię. Nie możesz tego zakończyć- Nagle widzę w nim małego, zagubionego chłopca. Powoli mięknę. Bądź silna Castillo!
-Mogłeś myśleć wcześniej zanim zacząłeś mnie wyzywać-Tak, aby chłopak nie zdążył nic powiedzieć wychodzę z domu. Chyba nie mam innego wyjścia jak pójście do mojej matki.
<<<<<<<<<<<<,
Hej!
Miałam chwilowy zanik weny, ale ona wróciła więc proszę się cieszyć xD
W opku Boże Narodzenie, a u nas Wielkanoc ;D
Z tej okazji chciałam życzyć wam wesołych świąt, smacznego jajka, wesołego śmigusa- dyngusa oraz wszystkiego co najlepsze.
Przepraszam, ale nie jestem najlepsza w składaniu życzeń :/

A co do rozdziału:
Nie zabijajcie mnie ;)
Oczywiście Mrs. Devil się cieszy, bo drama to jej życie, narkotyk
#drama
Zapraszam was do komentowania :)
JESZCZE RAZ WESOŁYCH ŚWIĄT MISIE <3 <3