15: Pan Tajemniczy.

                                            

Jak mógł mnie tak oszukać? No jak? Nienawidzę go. Gdy tylko widzę Mika od razu się do niego przytulam.
-Co się stało malutka?- Pyta się mnie chłopak kojącym głosem. Może źle zrobiłam zostawiając go? Chociaż on zdradzał mnie a ja go, więc ten związek nie byłby udany.
-On mnie oszukał- łkam cicho w jego klatkę piersiową. Chłopak mnie jeszcze mocniej przytula.
-Ale kto?
-Leon- Cham, menda.
-Jak cię oszukał?- Opowiadam chłopakowi wszystko z jak najmniejszym szczegółem.
-A to menda- Komentuje po wysłuchaniu mnie. Ma rację. Zgadzam się z nim, to menda.
-A ja myślałam, że mnie kocha- Po raz kolejny dzisiejszego dnia zaczynam płakać.
-Nie mogę tak bezczynnie patrzeć i nic nie robić. Idź się do łazienki ogarnij. Jak wrócisz to opowiem ci mój plan- Mówi po czym puszcza mi oczko. Patrzę na niego niezrozumiale.
-Nie rozumiem.
-Zaraz się dowiesz- Szybko biegnę w stronę łazienki znajdującej się u niego na piętrze. Włosy, makijaż i jest super. Jeśli mnie pamięć nie myli to zostawiłam kiedyś u niego moją szczotkę do włosów. Jest! Dzisiaj moje kudły jak na złość nie chcą się układać. Po kilkuminutowej walce to ja wygrywam! Ponownie kieruję się w stronę pokoju chłopaka. Znowu przypomina mi się ten chory sen. Tamto życie nie istnieje!
-Już jestem- Blanco się gwałtownie do mnie obraca. Na mój widok się szeroko uśmiecha.
-Widzę. Chodź- Podaje mi dłoń. Niepewnie mu ją podaję.
-Gdzie idziemy?
-Zobaczysz- Pan tajemniczy. Nie pozostaje mi nic innego jak wierzyć mu na słowo.

-Na pewno nikogo nie ma?- Plan Mika jest wprost cudowny. Sama bym w życiu o tym pomyślała.
-Nie. Jesteśmy sami- Kierujemy się w stronę schodów, które są obok salonu, w którym siedzi pewnie moja ulubiona parka. I się nie mylę. Czas na odegranie scenki.
-A może by tak- Mówi zadziornie chłopak po czym mnie całuje. Kątem oka patrzę na kanapę. Tak, siedzą oboje. Mama śpi a ten kłamca siedzi obok i ją przytula. Ugh, jak ja mogę go kochać?
-Powtórka?- Mówię dosyć głośno przez śmiech. Znowu zatracamy się w pocałunku. Już mamy kierować się na górę, ale zatrzymuje nas głos Verdasa.
-A państwo do kąt?- Pyta się naz rozdrażniony. Wkurzyłam go? Właśnie mi o to chodziło.
-Do mojego pokoju- Odpowiadam jak idiotka.
-Nie ma mowy. Kolega już sobie pójdzie a my sobie porozmawiamy- A kim on jest, żeby mi rozkazywać? Mój były po chwili opuszcza naszą posiadłość.
-Słuchaj mała- Zaczyna, lecz ja mu nie pozwalam dokończyć.
-Jak chcesz gadać to chociaż nie tutaj- Wskazuję głową w kierunku mojej mamy- Chłopak nic nie mówiąc kieruje się w stronę mojego pokoju. Czeka nas ciężka rozmowa, chcę to już mieć za sobą a nie cały czas od niego uciekać.
-Mów co masz mówić i wyjdź- Rzucam chłodno w jego stronę. Mężczyzna chce mnie złapać za rękę, jednak ja się od niego odsuwam. Widzę, że ma zawiedzioną minę. Mógł nie kłamać.
-To nie tak jak myślisz. Nie jesteś dla mnie zabawką. Doskonale wiesz, że cię kocham odkąd był nasz pierwszy raz to nie spałem z żadną inną. Tylko ciebie kocham- Jedna część mnie chce mu wierzyć, jednak ta druga nadal uważa, że to kłamca.
-Skoro mnie kochasz to zerwij z moją matką- Jeśli to zrobi to może wtedy uwierzę mu, że tylko mnie kocha i nie jest ze mną tylko dla przyjemności w łóżku.
-Nie mogę- Patrzę na niego niezrozumiale- Dzięki temu, że tu mieszkam możemy być ze sobą cały czas- W sumie ma rację.
-Zróbmy tak. Ja dzisiaj specjalnie porozmawiam z moją mamą o waszym związku, jeśli będzie mówiła podobnie jak ty to znaczy, że nie kłamałeś, ale jeśli okaże się to kłamstwem to zapomnij o mnie na zawsze- Mówię szybko na jednym tchu.
-Dobrze, zgadzam się. Zrobię wszystko żeby móc być z tobą- Jemu chyba serio zależy.
-To teraz możesz sobie już iść- Pokazuje niegrzecznie palcem na drzwi. Chłopak do mnie podchodzi a następnie mocno całuje. Kocham jego całusy. Po oderwaniu szybko wychodzi.

To jest chyba idealny moment na rozmowę z mamą. Leon poszedł sobie na siłownię więc będę mogła w spokoju z nią porozmawiać.
-Co robisz?- Jak gdyby nigdy nic wchodzę do kuchni. Siadam przy wyspie kuchennej,aby być blisko swojej mamy.
-Kolację, zaraz pewnie Leon wróci i będzie głodny- Odpowiada jak zwykle przyjemnym głosem. Skąd w tej kobiecie tyle pozytywnej energii?
-Możemy chwilę porozmawiać?
-Oczywiście.
-Kiedy ty ostatnio z Leonem, no wiesz?- Kobieta przybiera dziwny wyraz twarzy.
-A po co ci taka wiadomość?- Jak to po co mi? Żeby wiedzieć czy Leon jednak nie kłamał.
-Robię statystyki do szkoły- Głupszej rzeczy nie mogłam powiedzieć. Starsza Castillo kiwa zrozumiale głową.
-Trzy miesiące temu- O kurwa.
<<<<<<<<<<<<<<
Hej!
Przychodzę do was z kolejnym rozdziałem.
Nie mam zielonego pojęcia skąd u mnie ostatnio tyle weny.
Mam nadzieję, że się cieszycie z takiego obrotu spraw ;)
Do następnego :*
<3 <3