EPILOG

Dla tych, którzy byli ze mną od początku <3

5 lat później...
Przez ten okres dużo się zmieniło w moim życiu. Od dwóch lat jestem szczęśliwą panią Verdas. A od roku szczęśliwą matką. Nawet nie wiem kiedy ten czas zleciał. Doskonale pamiętam dzień, w którym mi się oświadczył
-Skarbie, jesteś całym moim światem. Doskonale wiem, że to ty jesteś tą jedyną, że to z tobą chcę spędzić resztę życia i mieć z tobą dzieci. Więc tu, w Paryżu mieście zakochanych, w miejscu zakochanych chcę zadać ci to ważne pytanie-Na chwilę się zacina- Czy zostaniesz moją żoną?-Po moich oczach zaczęły spływać łzy szczęścia.
-Tak- cicho dukam. Po chwili na moim palcu znajduję się złoty pierścionek z diamentem.
Albo dzień, w którym na świat przyszedł nasz syn.

-Spokojnie kochanie, jeszcze trochę-Mówi w moją stronę zdenerwowany.
-Chcesz się zamienić miejscami?-Warczę w jego stronę. Ten odrazu milknie.
Po niedługim czasie słyszymy płacz dziecka. Szczęśliwi spoglądamy na siebie. Po chwili na naszych rękach znajduję się owoc naszej miłości.
- O czym myślisz skarbie?- Moje myśli przerywa mój mąż. Muska delikatnie moje usta.
-Wspominam- Odpowiadam po oderwaniu.
-Kocham Cię
-Kocham Cię
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie planowałam, żeby epilog powstał teraz. Postanowiłam, że nie ma sensu dalej ciągnąć tego opowiadania. Nie mam już na nie pomysłu. Chciałabym podziękować wszystkim, którzy chcieli czytać moje wypociny. Sama nigdy nie byłam zadowolona ze swojego pisania. Nie spodziewałam się w ogóle, że tyle osób będzie zainteresowane czytaniem czegoś takiego. Wasze komentarze zawsze sprawiały mi ogromną radość. Podnosiły mnie na duchu. Jeszcze raz bardzo wam dziękuję... kocham was bardzo mocno
Buziaki ;*